Een positieve zwangerschapstest!

16 juni 2017.. een positieve zwangerschapstest!! Een paar dagen na de positieve test heb ik de verloskundige gebeld en ik kon meteen lang komen voor een echo. Helaas was er niks op de echo te zien en ging ik teleurgesteld naar huis. De verloskundige zei dat het waarschijnlijk nog een hele prille zwangerschap was en dat ik een aantal weken moest wachten voor een nieuwe echo. Pff die weken leken wel oneindig te duren. Bij elk pijntje dacht ik ‘ Oh nee het zal toch niet….
Met 8 weken zwangerschap zagen we een kleine uk op de echo en een kloppend hartje! Wat een heerlijk gevoel was dat, ons kleine kindje!! Het was moeilijk om het nog voor ons zelf te houden, het liefst schreeuwde ik het van de daken. Na 12 weken zwangerschap hebben we het iedereen vertelt.

De zwangerschap

Na die 12 weken zwangerschap vlogen de weken voorbij!! Zo leuk om te zien hoe je buik groeit in die tijd. Bij 14 weken kregen we een geslachtsecho… een MEISJE! Voor papa natuurlijk helemaal leuk, die heeft al 4 jongens uit een eerdere relatie. Ik heb mij de hele zwangerschap heel goed gevoeld, natuurlijk wel de bekende kwaaltjes zoals moe en last van mijn hormonen, maar verder mocht ik echt niet klagen! Bij week 37 begon ik me niet lekker te voelen en ik voelde de kleine meid niet meer bewegen. Sinds die dag ben ik bijna elke dag in het ziekenhuis geweest voor een CTG en voor mijn bloeddruk. De bloeddruk was bij elke meting veel te hoog.  Ik kon nog niet ingeleid worden omdat mijn lichaam daar nog niet klaar voor was.

Met 38.3 weken zwangerschap gingen we weer naar het ziekenhuis toe, omdat ik de kleine meid al dik 12 uur niet gevoeld had. Ik begon mezelf steeds meer zorgen te maken. De gynaecoloog ging mij onderzoeken en kwam met de vraag of ik thuis mijn spullen op wou halen om vervolgens ingeleid te gaan worden. Er ging van alles door mij heen op dat moment, dit kwam zo onverwachts! De Gynaecoloog wilde een ballonnetje plaatsen zodat mijn lichaam ontsluiting zou gaan maken. Ze vertelde dat het daarna nog wel 24 tot 48 uur kon duren voordat de baby geboren zou gaan worden. We gingen naar huis toe om onze spullen te gaan halen. Ik keek in haar lege babybedje en door mijn hoofd gingen de gedachten straks zijn wij met z’n drieën thuis en is dat bedje gevuld. Natuurlijk keek ik er erg naar uit dat ons meisje geboren zal gaan worden, maar het ging ineens allemaal zo snel..

 

De inleiding

Eenmaal weer terug in het ziekenhuis heeft de gynaecoloog het ballonnetje ingebracht. Dat voelde even gek, maar niet echt pijnlijk. Ik moest een nachtje blijven slapen in het ziekenhuis. Mijn vriend Danny moest naar huis toe, dat vond ik helemaal niet fijn. Gelukkig kwam mijn tante even langs, die werkt ook in het ziekenhuis en had die nacht nachtdienst, een fijn gevoel iemand dicht in de buurt.

’s Ochtend kwam Danny alweer vroeg naar mij toe en werden we om 8 uur naar de verloskamer gebracht. Ik had de hele nacht geen oog dicht gedaan, omdat ik zo zenuwachtig was voor wat er zou gaan komen. Die nacht heb ik ook wat lichte krampjes gevoeld, alsof je ongesteld moet worden. Verder viel het ballonnetje echt mee. De gynaecoloog ging mij weer onderzoeken en ik had al 4 cm ontsluiting. Daarna heeft ze om 09.45 mijn vliezen gebroken en een infuus gegeven met weeën opwekkers omdat ik zelf nog geen weeën had. Vanaf toen kwamen de weeën!!

Danny heeft mij echt super goed geholpen met de weeën opvangen. Om het kwartier kwam de verpleegkundige kijken of het infuus wat omhoog kon. De weeën kwamen opgegeven moment zo snel dat ik geen tijd meer had om ze weg te puffen. Ik heb altijd gezegd ik wil bevallen zonder pijnstillers, maar op dat moment wilde ik maar aan een ding, een ruggenprik!! Gelukkig kon ik al snel naar de OK toe om een ruggenprik te laten zetten. De pijn was zo niet leuk, ik wist me geen fijne houding meer aan te nemen.  Tijdens de ruggenprik moet je voorover stil blijven zitten voor de prik, dit was een hele opgave tijdens de weeën storm.  Toen de ruggenprik eenmaal begon te werken, kon ik weer ontspannen, lachen en praten.

 

Nu al persdrang?!

Eenmaal terug op de verloskamer kregen we een andere verpleegkundige omdat de diensten gewisseld waren.  Jammer, we hadden net z’n leuke verpleegkundige! Ik heb geprobeerd om nog even mijn ogen dicht te doen, maar ik kreeg een heel apart gevoel, echt een enorme druk daarbeneden. Ik zei tegen Danny  ‘ik moet zo persen’ Danny drukte op de knop en er kwam maar geen verpleegkundige. Danny is er toen een gaan halen op de gang en ik zei tegen haar dat ik het gevoel had dat ik moest ‘poepen’.

Lief dat ze was ging ze een po voor mij halen zodat ik nog even kon gaan poepen haha, want de gynaecoloog had net een half uur daarvoor gevoeld en ik had toen nog maar 6 cm ontsluiting. Dus persdrang kon het volgens de verpleegkundige echt nog niet zijn.

Nou dan doe ik het toch lekker zelf dacht ik, dus begon ik bij een wee rustig mee te drukken naar beneden toe. De verpleegkundige kwam op dat moment binnen en zei ik zie het hoofdje al zitten dus ik ga de gynaecoloog erbij roepen. Bij de volgende wee begon ik weer mee te persen, en jawel.. de gynaecoloog kwam binnen gelopen, moest haar handschoenen nog aan doen, maar de kleine meid werd al geboren!!!. Ze legde ons meisje op mijn borst neer.. Onbeschrijfelijk wat er dan door je heen gaat. Onze baby.. Wat is ze mooi! Samen waren we aan het huilen.. Zo mooi moment..  De gynaecoloog verbaasde zich dat alles zo snel is gegaan, ze dacht dat het zeker nog wel 24 uur ging duren.

pasgeboren baby

Onze dochter Feline

Onze dochter Feline is geboren, nog op een mooie datum ook 18-02-2018.

Papa mocht de navelstreng doorknippen en toen werd Feline nagekeken of alles goed was. Alles was gelukkig helemaal goed met haar en ik mocht haar een flesje geven.  Op dat moment kwamen mijn moeder en mijn zus binnen. Wat een emotioneel moment! Na twee uur op de verloskamer te hebben doorgebracht, mochten we dan ook met z’n drieën naar huis toe. Daar gingen we dan, op naar huis. Nog niet beseffende hoe snel alles eigenlijk gegaan is die dag. Eenmaal thuis werden we direct gebeld dat Feline eigenlijk nog niet naar huis had gemogen, omdat ze iets te zwaar was voor 38.4 weken. Nou daar zat je dan op de bank, geen fijn gevoel wetende dat ze eigenlijk nog in het ziekenhuis hoorde te zijn.

 

Problemen met de voeding

Vanaf dag één begon Feline na de voedingen meteen te spugen. Volgens de kraamhulp en verloskundige was dit normaal, omdat ze nog misselijk kon zijn door de bevalling. Het spugen werd elke dag meer en en meer, ze spuugde stralen van wel 30 cm ver. Mijn moedergevoel zei: dat dit niet nog misselijkheid van de bevalling zou kunnen zijn en daarom heb ik de verloskundige nogmaals gebeld. Uiteindelijk heeft ze ons op dag drie naar het ziekenhuis gestuurd. Daar kwam de ene na de andere dokter om Feline te onderzoeken. Er werd urine afgenomen en er werd bloed geprikt. Zo zielig om te zien dat de kleine meid al die onderzoeken moest ondergaan. Ik zat ook midden in mijn kraamweek, vol hormonen.
Feline werd opgenomen in het ziekenhuis en dezelfde avond is er besloten een sonde te plaatsen bij haar. Hopelijk zou ze door de sondevoeding meer voeding binnenhouden en kan ze eindelijk wat aansterken. Wat zag dat eruit zielig uit, z’n kleine baby met een sonde.

 

Sondevoeding baby

Op en neer naar het ziekenhuis

Na een paar dagen nog steeds geen verbetering. Feline kon zelf niet drinken, kreeg bijna volledige sonde voeding en bleef maar spugen. De artsen wisten eigenlijk ook niet goed wat ze voor ons konden doen. De ene arts vertelde ons dit en en de andere arts had weer een ander idee. Waar moesten we nou vanuit gaan? Als moeder werd ik daar heel onzeker van! Je kindje in het ziekenhuis, elke dag meerder keren op en neer om haar sondevoeding te geven. Dit was totaal niet wat ik mij had voorgesteld van de kraamweek…

Tijd om te rusten had ik niet, omdat ik zo veel mogelijk bij Feline wilde zijn. Uiteindelijk was de maat vol en hebben we tegen de artsen gezegd dat ze nu eens iets moesten gaan onderzoeken en uitsluiten. Hèhè na een paar dagen gingen ze eindelijk over tot actie!! Haar tongriempje is ingeknipt, omdat deze aan de korte kant was. Verder hebben ze haar slokdarm en luchtpijp onderzocht, maar gelukkig niks ernstigs gevonden. Haar luchtpijp is wel iets te slap, maar daar gaat ze over heen groeien. Waarschijnlijk is het toch te vroeg geweest voor Feline om met 38.4 weken plots op de wereld te komen en laat ze daardoor prematuur gedrag zien met drinken.

 

opname baby ziekenhuis

We hebben van alles geprobeerd zodat ze toch zelf zou gaan drinken en zodat ze zo min mogelijk zou spugen. Verschillende spenen, verschillende voedingstechnieken en verschillende voeding. Na één week in het ziekenhuis te hebben gelegen, zeiden de artsen dat Feline mee naar huis zou mogen als wij hadden geleerd hoe je sondevoeding moet geven en als Feline was aangekomen. We hebben toen bijna alle voedingen zelf gegeven in het ziekenhuis en een verpleegkundige heeft met ons mee gekeken en afgetekend zodat wij thuis sondevoeding kunnen en mogen geven.

Ik vond het wel een eng idee, Danny moest weer gaan werken en ik zou alleen thuis zijn met Feline die een sonde in heeft. Daarom heb ik Feline nog 2 nachtjes in het ziekenhuis laten slapen, om meer zelfvertrouwen te krijgen. Klinkt heel egoïstisch, maar het is een grote achtbaan aan emoties geweest de afgelopen weken. Gelukkig heb ik in het ziekenhuis met een maatschappelijk werkster kunnen praten, dat luchtte heel erg op.

 

Eindelijk lekker naar huis

Eindelijk na tien dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen hebben we Feline mee naar huis genomen. Het gaat in kleine stapjes  iets beter met Feline. Ze moest in het begin nog veel door de sonde gevoed worden. We hebben thuis nog een ander flesje geprobeerd van Difrax. Deze fles lijkt beter voor haar. Al met al is het dus een hele andere start geweest dan dat ik mezelf voorgesteld had bij het moeder worden.

Wel heb ik van dit hele ziekenhuis avontuur veel geleerd. Je moet echt een sterkte relatie hebben om samen een kindje groot te brengen en vooral als er veel emoties bij komen kijken. Je leert elkaar goed kennen. Ook heb ik geleerd sinds je moeder bent, wie er wel en niet in je leven passen en wie er wel voor je zijn in moeilijke tijden. Zo lief alle kaartjes en berichtjes die we hebben gehad! Ondanks de afstand van mijn moeder en mijn zus, stonden ze maar wel weer voor ons klaar in het ziekenhuis!!

gezin

Maar het allerbelangrijkste wat ik geleerd heb sinds dat Feline geboren is:  is dat je moet vertrouwen op je moedergevoel! Jij voelt zelf als moeder aan wat het beste voor je kindje is. Mensen zeggen vaak: zo kun je het beter doen of dit kun je beter doen, als moeder moet je doen wat voor jou goed voelt! De eerste maand van Feline was veel in het ziekenhuis, veel emoties maar vooral veel leren over jezelf en jezelf als moeder. We genieten volop van onze kleine meid! Wat doe je het toch goed in jouw eigen tempo. Papa en mama zijn trots op jou!!

Ik ben benieuwd of er meer moeders zijn met kleine baby’s die moeite hebben met drinken of een sonde hebben. Alle tips zijn welkom…

 

Liefs Daphne